Asya Hun Devleti

Hunlarla İlgili Çin Kaynakları

Hun Devleti'nin tarihini aydınlatan başlıca yazılı kaynaklar Çin kökenlidir. Bunun temel nedeni, Hunlara ait çağdaş yazılı belgelerin günümüze ulaşmamış olmasıdır. Buna karşılık Çin'de erken dönemlerden itibaren gelişen resmî tarih yazıcılığı, yalnızca hanedanların siyasi faaliyetlerini değil, Çin'in çevresinde yaşayan topluluklar ile kurduğu ilişkileri de düzenli biçimde kayıt altına almıştır. Bu sayede Hunlara dair günümüze ulaşan bilgilerin önemli bir bölümü Çin kroniklerinde korunmuştur.

Çin'de tarih yazıcılığı uzun bir gelişim sürecinin ürünüdür. İlk dönem kayıtları zamanla yerini kurumsal bir saray tarihçiliğine bırakmış, her hanedan kendi dönemine ait olayları resmî tarih eserlerinde sistemli biçimde kaydetmiştir. Bu kroniklerde, Çin'in komşusu olan bozkır toplulukları da siyasi gelişmeler çerçevesinde ele alınmış, özellikle Hunlarla yürütülen ilişkiler ayrıntılı biçimde aktarılmıştır. Hunlara ilişkin en kapsamlı bilgiler, Han Hanedanlığı döneminde kaleme alınan resmî tarih eserlerinde yer almaktadır. Bu kaynaklarda Hun hükümdarlarının faaliyetleri, Çin ile yapılan savaşlar ve antlaşmalar, diplomatik temaslar, elçilik heyetleri, evlilik siyaseti ve sınır ilişkileri kronolojik bir düzen içerisinde kaydedilmiştir. Böylece Hun Devleti'nin siyasi gelişimi farklı dönemler itibarıyla takip edilebilmektedir. Han Hanedanlığı'ndan sonra hazırlanan resmî tarih eserleri de Hunlar ile Hunlardan sonra Çin'in kuzeyinde etkili olan bozkır topluluklarına ilişkin kayıtlar içermektedir. Bu nedenle Hun tarihinin farklı evreleri, birbirini tamamlayan Çin kronikleri aracılığıyla izlenebilmektedir. Çin kaynakları yalnızca siyasi olayları aktarmakla sınırlı değildir. Bu eserlerde Hunların devlet teşkilatı, hükümdarlık sistemi, toplumsal yapısı, askerî organizasyonu, ekonomik faaliyetleri, göçebe yaşam biçimi, gelenekleri ve komşu devletlerle olan ilişkileri hakkında da önemli bilgiler bulunmaktadır. Bu yönüyle söz konusu kronikler, Hun tarihinin siyasi, sosyal, ekonomik ve kültürel boyutlarının incelenmesinde temel başvuru kaynakları arasında yer almaktadır. Bununla birlikte, bu kayıtların Çinli tarihçiler tarafından ve Çin devletinin resmî bakış açısıyla kaleme alındığı göz önünde bulundurulmalıdır. Bu sebeple kroniklerde yer alan bilgilerin, arkeolojik buluntular, dil araştırmaları ve diğer yazılı kaynaklarla birlikte değerlendirilmesi, tarihî olayların daha sağlıklı biçimde yorumlanmasına katkı sağlamaktadır.

Erken dönem Türk tarihinin araştırılmasında Çin kronikleri vazgeçilmez bir kaynak grubunu oluşturmaktadır. Göktürk Yazıtları'ndan önce Türk topluluklarına ait günümüze ulaşmış yerli tarihî metinlerin bulunmaması, başta Hunlar olmak üzere ilk Türk devletlerinin tarihine ilişkin bilgilerin büyük ölçüde Çin kaynaklarına dayanmasına yol açmıştır. Günümüzde Hun Devleti'nin siyasi tarihi, hükümdarları, Çin ile ilişkileri, devlet teşkilatı ve Orta Asya'daki yeri hakkında ulaşılan bilgilerin önemli bir kısmı, bu kroniklerin sunduğu verilerin modern tarihçilik yöntemleriyle değerlendirilmesi sayesinde ortaya konulmaktadır.

Shih Ji (史記 / Tarih Kayıtları)

Asya Hun Devleti'nin erken dönem tarihini aydınlatan en önemli Çin kaynaklarından biri Shih Ji (史記, Tarih Kayıtları) adlı eserdir. Han Hanedanlığı devrinde kaleme alınan bu eser, yalnızca Çin tarihini değil, Çin'in komşusu olan bozkır topluluklarını da ayrıntılı biçimde ele alması nedeniyle Hun tarihi araştırmalarında temel başvuru kaynakları arasında yer alır.

Çin'de sistemli tarih yazıcılığı Han Hanedanlığı (MÖ 206-MS 220) döneminde gelişme göstermiştir. Daha önce çeşitli kronikler ve yıllıklar hazırlanmış olmakla birlikte, bunlar çoğunlukla belirli devletleri veya dönemleri konu edinmiştir. Buna karşılık Shih Ji, geniş bir zaman dilimini kapsayan ilk genel tarih eseri olması bakımından farklı bir konuma sahiptir. Eser, saray tarihçisi Ssu-ma Ch’ien (司馬遷) tarafından babası Ssu-ma T’an'ın başlattığı çalışmanın devamı olarak hazırlanmış ve yaklaşık MÖ 91 yılında tamamlanmıştır.

Hun tarihi açısından eserin en önemli bölümü, 110. bölümde yer alan Hsiung-nu Liezhuan (匈奴列傳, Hun Monografisi)'dir. Bu bölümde Hunların kökeni, siyasi teşkilatlanması, toplumsal yapısı, yaşayış tarzı, askerî sistemi ve Çin ile olan ilişkileri hakkında ayrıntılı bilgiler bulunmaktadır. Ayrıca Hunlardan önce Çin'in kuzeyinde yaşayan bozkır topluluklarına dair kayıtlar da verilerek Hunların tarih sahnesine çıkışına zemin hazırlayan gelişmeler aktarılmaktadır.

Eserde Hun siyasi tarihi Teoman (T’ou-man) Chanyu ile başlamakta, Mete (Mo-tun) Chanyu dönemindeki devletleşme süreci, fetihler, idarî düzen, veraset sistemi ve Çin ile yürütülen mücadeleler ayrıntılı şekilde anlatılmaktadır. Ardından gelen hükümdarların faaliyetleri kronolojik olarak sıralanmış ve anlatı MÖ 102 yılında hüküm süren Ch’ü-te Hou Chanyu dönemine kadar sürdürülmüştür.

Shih Ji, Hunlarla ilgili günümüze ulaşan en eski kapsamlı yazılı kayıtları içermesi bakımından Asya Hun Devleti tarihinin temel kaynaklarından biridir. Bununla birlikte eser, Han saray tarihçisi tarafından Çin merkezli bir bakış açısıyla kaleme alındığından, içerdiği bilgilerin diğer Çin kaynakları ve arkeolojik bulgularla birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir.

Han Shu (漢書 / Han Hanedanlığı Tarihi)

Han Shu (漢書), Asya Hun Devleti tarihinin başlıca Çin kaynaklarından biridir. Han Hanedanlığı döneminde Pan Ku (班固) tarafından kaleme alınan eser, Han Devleti'nin resmî tarihini anlatmakla birlikte Hunlar hakkında da ayrıntılı bilgiler içermektedir. Özellikle Shih Ji'nin bıraktığı kronolojiyi devam ettirmesi bakımından Hun tarihi araştırmalarında vazgeçilmez bir kaynak niteliği taşır.

Eserde Hunların siyasi teşkilatı, toplumsal yapısı, ekonomik hayatı, gelenek ve görenekleri ile Çin'in kuzeyindeki diğer bozkır topluluklarıyla olan ilişkileri ele alınmaktadır. Ayrıca Mete (Mo-tun) Chanyu döneminde Hun Devleti'nin güçlenmesi, devlet teşkilatının gelişmesi ve Han Hanedanlığı ile yürütülen siyasi ve askerî mücadeleler ayrıntılı biçimde kaydedilmiştir.

Han Shu'nun en önemli özelliklerinden biri, Han sarayının Hunlara yönelik siyasetini resmî belgeler ışığında yansıtmasıdır. Elçi raporları, hükümdara sunulan görüşler ve saraydaki siyasi değerlendirmeler sayesinde Han yönetiminin Hunlara karşı izlediği diplomatik ve askerî stratejiler takip edilebilmektedir. Bu yönüyle eser, yalnızca Hun tarihini değil, Han-Hun ilişkilerinin gelişimini de açıklayan temel kaynaklardan biridir.

Eserdeki kayıtlar sayesinde Hun tarihini Çiçi (Chih-chih) Chanyu ile Hu-han-yeh Chanyu dönemlerinin sonuna, yaklaşık MÖ 23 yılına kadar izlemek mümkündür. Bu nedenle Han Shu, Shih Ji'nin ardından Hun tarihinin en önemli yazılı kaynaklarından biri olarak değerlendirilmektedir.

Hou Han Shu (後漢書 / Sonraki Han Tarihi)

Hou Han Shu (後漢書), Asya Hun Devleti'nin son dönemleri ile Hunların Çin hâkimiyeti altındaki gelişmelerini takip etmeye imkân veren temel Çin kaynaklarından biridir. Eserde özellikle Doğu Han Hanedanlığı döneminde Güney Hunları hakkında ayrıntılı bilgiler yer almaktadır.

Kaynağın Hunlarla ilgili bölümlerinde, Çin'e bağlanan Güney Hunlarının iskân edildiği bölgeler, yerleşim süreçleri, nüfus yapıları ve siyasi durumları ele alınmaktadır. Özellikle 89. bölüm, Güney Hunlarına ayrılmış olup burada chanyuların iktidara gelişleri, iç siyasi gelişmeler, Çin ile yürütülen ilişkiler, idarî teşkilat, boy ve kabile yapısı ile gelenek ve görenekler hakkında bilgiler verilmektedir. Ayrıca Güney Hunlarının kuzeyde yaşamaya devam eden Hun topluluklarıyla olan münasebetleri de kaydedilmiştir.

Eserde, Çinli devlet adamları ve generaller tarafından hükümdara sunulan raporlar da yer almakta olup bunlar Han yönetiminin Hunlara yönelik siyasetinin izlenebilmesine imkân sağlamaktadır. Bununla birlikte kaynak, Hunlarla temasın bulunmadığı dönemlerde olaylara yer vermediğinden kayıtlar kesintili bir özellik göstermektedir. Bu nedenle Hou Han Shu, Hun tarihinin özellikle Güney Hunları dönemini aydınlatan önemli bir kaynak olmakla birlikte, içerdiği bilgilerin kronolojik sürekliliği sınırlıdır.

Tzu-chih T’ung-chien (資治通鑑)

Tzu-chih T’ung-chien (資治通鑑), Asya Hun Devleti araştırmalarında başvurulan önemli Çin kronolojik kaynaklarından biridir. Sung Hanedanlığı döneminde Ssu-ma Kuang (司馬光) tarafından derlenen eser, MÖ 403 ile MS 960 yılları arasındaki olayları kronolojik bir düzen içinde aktarmaktadır. Bu geniş zaman aralığı sayesinde Hunlar ile Çin arasındaki siyasi ve askerî gelişmeler kronolojik bütünlük içerisinde takip edilebilmektedir.

Toplam 294 bölümden oluşan eser, uzun yıllar süren bir çalışmanın ürünü olup çok sayıda önceki tarih kaynağından yararlanılarak hazırlanmıştır. Müellif, yalnızca olayları sıralamakla yetinmemiş; yıllıklarda kısa veya kapalı biçimde yer alan bazı kayıtları açıklayıcı yorumlarla desteklemiştir. Bu özelliği, eserin tarihî olayların gelişim sürecini takip etmeyi kolaylaştıran önemli kaynaklardan biri olarak kabul edilmesini sağlamıştır.

Hun tarihi bakımından Tzu-chih T’ung-chien, önceki Çin tarih eserlerinde yer alan bilgileri kronolojik bir bütünlük içinde bir araya getirmesi nedeniyle önem taşımaktadır. Özellikle Hun-Çin ilişkilerinin zaman içindeki gelişimini izlemek ve farklı dönemlerde meydana gelen siyasi olayları tarih sırasına göre değerlendirmek isteyen araştırmacılar için değerli bir başvuru kaynağıdır.

Chin Shu (晉書 / Chin Hanedanlığı Tarihi)

Chin Shu (晉書), Chin Hanedanlığı'nın (MS 265-420) resmî tarihini içeren temel Çin kaynaklarından biridir. Her ne kadar eserin merkezinde Chin Hanedanlığı'nın siyasi tarihi yer alsa da, Çin'in komşusu olan bozkır topluluklarına ilişkin önemli kayıtlar da ihtiva etmektedir. Bu nedenle Asya Hun Devleti'nin geç dönem tarihi ile Hunlardan sonra ortaya çıkan siyasi gelişmelerin incelenmesinde başvurulan kaynaklar arasında yer alır.

Hun tarihi açısından özellikle 97. bölümde bulunan "Dört Yabancı Kavim" başlıklı monografi önem taşımaktadır. Bu bölüm, Çin'in kuzey ve kuzeybatısındaki bozkır kavimlerine ilişkin bilgiler içerdiğinden, Hunların sonraki dönemlerine ve bozkır dünyasındaki siyasi gelişmelere ışık tutmaktadır. Bu nedenle Chin Shu, Hun tarihinin devam eden safhalarını değerlendirmede yardımcı Çin kaynaklarından biri olarak kullanılmaktadır.

Pei Shih (北史 / Kuzey Tarihi)

Pei Shih (北史), Çin'in kuzeyinde hüküm süren devletlerin tarihini ele alan önemli resmî tarih kaynaklarından biridir. Li Yen-shou (李延壽) tarafından kaleme alınan eser, MS 386-618 yılları arasındaki gelişmeleri kapsamaktadır.

Kaynakta Kuzey Wei (Tabgaç), Batı Wei, Doğu Wei, Kuzey Ch’i, Kuzey Chou ve Sui hanedanlarına dair bilgiler yer almaktadır. Bu devletlerin önemli bir bölümü bozkır kökenli siyasi geleneklerle bağlantılı olduğundan eser, Hunlardan sonraki bozkır hâkimiyetinin Çin üzerindeki etkilerini izlemeye imkân vermektedir.

Asya Hun Devleti'nin doğrudan tarihini anlatmasa da, Hun siyasi mirasının sonraki bozkır devletleri üzerindeki yansımalarını ve bu devletlerin Çin ile ilişkilerini değerlendirmek bakımından Pei Shih, tamamlayıcı Çin kaynakları arasında önemli bir yere sahiptir.

Hun Adı

Hun topluluğu, Çin kaynaklarında MÖ 318 yılından itibaren Hsiung-nu (匈奴) adıyla kaydedilmiştir. Aynı ad, farklı kültürlerin kaynaklarında değişik biçimlerde aktarılmıştır. Hint metinlerinde Huna, Roma kaynaklarında Hunni veya Chunni, Soğd belgelerinde Xun, Yunan kaynaklarında ise Houo ya da Xouw, Ermeni kaynaklarında Hunik, adları kullanılmaktadır.

Bununla birlikte Çin kroniklerinde Hsiung-nu adı ilk adlandırma değildir. Daha eski metinlerde Hunlar için Hsün-yü, Ch’üen-i, Kuei-kuo, Kuei-fang, Kuei-jung ve Yen-yun, gibi farklı adlara rastlanmaktadır. Araştırmacılar, yazılışları birbirinden farklı olan bu adların eski Çince telaffuzlarının birbirine yakın olabileceğini ve aynı topluluğu ifade etmiş olabileceklerini düşünmektedir.

Hun adının kökeni konusunda ise ortak bir görüş bulunmamaktadır. Eski Çincenin fonetik yapısı tam olarak açıklığa kavuşmadığından, Hsiung-nu adının ilk telaffuzu kesin biçimde belirlenememektedir. Peter B. Golden'in aktardığına göre Omeljan Pritsak, bu adın farklı dönemlerde Gun, Kun ve Xun biçimlerinde telaffuz edilmiş olabileceğini ileri sürmektedir.

Kelimenin anlamı hakkında da çeşitli etimolojik açıklamalar yapılmıştır. Bunlar arasında adın Türkçedeki kün (halk), Moğolcadaki küm (insanoğlu) ve Macarcadaki him (erkek) sözcükleriyle ilişkilendirilebileceğini ileri süren görüşler bulunmaktadır. Ancak bu öneriler üzerinde görüş birliği bulunmamakta, Hun adının kökeni konusundaki tartışmalar devam etmektedir.

Coğrafya

Asya Hun Devleti, Orta Asya'nın doğu bozkırlarında ortaya çıkmış ve zamanla Avrasya'nın en geniş siyasi teşekküllerinden biri hâline gelmiştir. Arkeolojik bulgular, Hunların ilk dönemlerden itibaren Moğolistan ile Sarı Irmak'ın büyük kıvrımı içerisinde yer alan Ordos Bölgesi çevresinde yaşadıklarını göstermektedir. Devletin güçlenmesiyle birlikte hâkimiyet sahası doğuda Büyük Hinggan Dağları'ndan batıda Altaylar'a, kuzeyde Baykal Gölü çevresinden güneyde Gobi Çölü ve Ordos'a kadar uzanan geniş bozkır kuşağını içine almıştır. Bu coğrafya, Hun Devleti'nin siyasi teşkilatlanmasını, askerî stratejisini ve ekonomik yapısını belirleyen temel unsurlardan biri olmuştur.

Hunların yaşadığı bölge, Orta Asya'nın geniş otlaklarıyla karakterize edilen bozkır kuşağı içerisinde yer almaktaydı. İlkbahardan sonbahara kadar farklı dönemlerde yeşeren doğal otlaklar, büyük hayvan sürülerinin beslenmesine elverişli şartlar sağlıyordu. Bu durum göçebe hayvancılığı Hun ekonomisinin temel faaliyetlerinden biri hâline getirirken, at yetiştiriciliği de hem ulaşım hem de askerî teşkilat açısından büyük önem kazanmıştır. Hayvancılığa dayalı bu ekonomik yapı, Hunların mevsimlere göre yer değiştiren göçebe yaşam tarzını da şekillendirmiştir.

Orta Asya'nın doğal yapısı, Hun Devleti'nin siyasi ve askerî faaliyetleri üzerinde doğrudan etkili olmuştur. Altay, Tanrı, Sayan ve Hangay dağları ile bunların arasında uzanan geniş vadiler, bozkır dünyasının doğal sınırlarını belirlerken aynı zamanda göç ve sefer yollarını da yönlendirmiştir. Gobi Çölü ise Çin ile bozkır arasındaki en önemli doğal engellerden biri olmuş, buna karşılık Ordos Bölgesi iki dünya arasındaki temasın yoğunlaştığı stratejik bir saha hâline gelmiştir. Çin Seddi'nin inşa edilmesi de büyük ölçüde bu sınır bölgesindeki Hun-Çin mücadelesiyle bağlantılıdır.

Bölgenin akarsu sistemi de Hunların hayatında önemli bir yer tutmuştur. Orhun ve Selenga nehirleri ile bunların oluşturduğu havzalar, Moğolistan'ın en elverişli yaşam alanları arasında yer alırken; İli Vadisi, Tarbagatay çevresi ve Altay etekleri hayvancılık için uygun otlaklar sunmuştur. Daha batıda Sir Derya ve Amu Derya havzaları, Orta Asya'nın yerleşik kültür merkezleriyle bozkır dünyası arasında bağlantı kurulmasını sağlamıştır. Bu coğrafi şartlar, Hunların hem batıya hem de güneye doğru gerçekleştirdikleri siyasi ve askerî hareketlerde önemli rol oynamıştır.

Hun Devleti'nin bulunduğu coğrafya, ulaşım açısından da stratejik bir konuma sahipti. Kansu Koridoru, Tarım Havzası, İli Vadisi ve dağ geçitleri, Çin ile İç Asya arasında uzanan başlıca güzergâhları oluşturuyordu. Bu yollar sayesinde ticaret kervanları, elçilik heyetleri ve ordular geniş bozkır sahasında hareket edebilmiş; Hunlar da Çin ile olan siyasi ve ekonomik ilişkilerinde bu doğal ulaşım hatlarından yararlanmıştır.

Sonuç olarak Orta Asya'nın iklimi, bitki örtüsü, doğal engelleri ve geniş bozkırları, Asya Hun Devleti'nin ortaya çıkışında ve gelişmesinde belirleyici rol oynamıştır. Devletin ekonomik düzeni, askerî gücü ve siyasi yayılışı büyük ölçüde bu coğrafyanın sunduğu imkânlar çerçevesinde şekillenmiş; Hunların tarih sahnesindeki başarısında bozkır coğrafyası temel unsurlardan biri olmuştur.

Kuruluş Dönemi

T’ou-man Ch’an-yü (頭曼單于) (?–MÖ 209)

Asya Hun Devleti'nin tarihî olarak izlenebilen ilk hükümdarı T’ou-man Ch’an-yü'dür. Çin kaynaklarında hükümdar unvanı olarak geçen Ch’an-yü (單于), Hun devlet başkanını ifade etmekte olup, Hun siyasi teşkilatının T’ou-man döneminden önce de belirli bir devlet geleneğine sahip olduğunu göstermektedir. Han Shu'da bu unvanın anlamı "sonsuz genişlik ve büyüklük" şeklinde açıklanmaktadır.

T’ou-man'ın hükümdarlığı, Çin'de Ch’in Hanedanlığı'nın kuzeye yönelik askerî seferleriyle aynı döneme rastlamıştır. Ch’in ordularının saldırıları sonucunda Hunlar bir süre kuzeye çekilmek zorunda kalmış, ancak General Meng T’ien'in ölümünün ardından Çin'de başlayan iç karışıklıklardan yararlanarak yeniden güneye yönelmiş ve Sarı Irmak'ın kuzeyindeki eski hâkimiyet alanlarına dönmeye başlamışlardır. Bu gelişme, Hunların kısa sürede yeniden güç kazandığını göstermektedir.

T’ou-man dönemine ait bilgiler sınırlı olmakla birlikte, Hun tarihinin seyrini değiştiren olaylar veliahtlık meselesi etrafında şekillenmiştir. Çin kaynaklarına göre T’ou-man, ilk eşi tarafından dünyaya gelen veliahtı Motun yerine diğer eşinden olan oğlunu tahta çıkarmak istemiştir. Bu amaçla Motun'u Yüeh-chihlere rehine olarak göndermiş, ardından bu topluluğa saldırarak onun öldürülmesini hedeflemiştir. Ancak Motun kaçarak Hun ülkesine dönmeyi başarmıştır.

Hun ülkesine dönen Motun, emrine verilen on bin kişilik süvari birliği içerisinde mutlak itaate dayanan sıkı bir askerî disiplin kurmuştur. Çin kronikleri, bu amaçla kullandığı sesli (ıslıklı) ok uygulamasını ayrıntılı biçimde anlatmaktadır. Motun, emrindeki askerlerin kendisine kayıtsız şartsız bağlılığını sağladıktan sonra bir av sırasında babası T’ou-man'ı öldürmüş; ardından rakiplerini ortadan kaldırarak MÖ 209 yılında Hun tahtına çıkmıştır.

T’ou-man'ın ölümüyle sonuçlanan bu iktidar değişikliği, Asya Hun Devleti'nin yükseliş dönemini başlatan en önemli gelişmelerden biri olmuş; Motun döneminde Hunlar kısa sürede Orta Asya'nın en güçlü siyasi teşkilatlarından biri hâline gelmiştir.

Motun (Mete) Ch'an-yü (冒頓單于) (MÖ 209-174)

Tahta Çıkışı

Motun Ch'an-yü, Asya Hun Devleti'nin en tanınmış hükümdarı ve Hun siyasi tarihinin dönüm noktalarından biri olarak kabul edilmektedir. Çin kaynaklarına göre T'ou-man Ch'an-yü'nün büyük oğluydu ve başlangıçta tahtın meşru varisi olarak yetiştirildi. Ancak hükümdarın daha sonra diğer eşinden bir erkek çocuğu dünyaya gelince veliahtlık meselesi saray içinde bir mücadeleye dönüştü. T'ou-man, küçük oğlunu tahta geçirmek amacıyla Motun'u siyaseten etkisiz hâle getirmeyi planladı.

Bu amaçla Motun, Hunların batı komşularından Yüeh-chihlere rehine olarak gönderildi. Ardından T'ou-man'ın Yüeh-chihlere saldırması, Çin kroniklerinde Motun'un öldürülmesini hedefleyen planın bir parçası olarak anlatılmaktadır. Ancak Motun fırsatını bularak iyi cins bir ata binip Hun ülkesine kaçmayı başardı. Cesaretinden etkilenen T'ou-man, onu affederek emrine on bin kişilik bir süvari birliği verdi.

Hun ülkesine dönen Motun, kısa süre içinde emrindeki birlik üzerinde mutlak bir disiplin kurmaya yöneldi. Çin kaynaklarında bu süreç, ıslıklı ok (sesli ok) uygulamasıyla ilişkilendirilmektedir. Motun, attığı okun yöneldiği hedefe aynı anda ok atmayan askerleri ağır biçimde cezalandırarak ordusunda kayıtsız şartsız itaati sağladı. Kaynaklarda önce atını, ardından en sevdiği eşini hedef alarak askerlerini denediği, en son ise düzenlenen bir av sırasında aynı yöntemle babası T'ou-man'ı öldürttüğü anlatılmaktadır.

T'ou-man'ın ölümünün ardından Motun, kendisine karşı çıkabilecek üvey kardeşlerini ve rakiplerini etkisiz hâle getirerek MÖ 209 yılında Ch'an-yü unvanıyla Hun tahtına çıktı. Böylece Hun Devleti'nde yeni bir dönem başlamış; kısa süre sonra gerçekleştirilecek askerî ve siyasi reformların temeli atılmıştır.

İç Hâkimiyetin Sağlanması

Motun'un hükümdarlığının ilk yılları, Hun Devleti'nde merkezi otoritenin güçlendirilmesine yönelik uygulamalarla geçti. Tahta çıkış sürecinde yaşanan iktidar mücadelesi, devlet yönetiminde tam bir birlik sağlanmasının zorunlu olduğunu göstermişti. Bu nedenle Motun, öncelikle kendi hâkimiyetini tartışmasız hâle getirmeye yöneldi.

Çin kaynaklarına göre Motun, tahta çıktıktan sonra kendisine karşı çıkabilecek bütün rakiplerini etkisiz hâle getirdi. Veliahtlık meselesi nedeniyle ortaya çıkan hanedan içi muhalefet ortadan kaldırıldı; eski hükümdarın diğer eşinden olan oğlu, üvey annesi ve kendisini desteklemeyen bazı devlet adamları idam edildi. Böylece hükümdarlık üzerinde hak iddia edebilecek unsurlar tasfiye edilerek yönetim tek elde toplandı.

Merkezi otoritenin sağlamlaştırılmasında ordunun rolü de büyük önem taşıyordu. Motun, tahta çıkmadan önce oluşturduğu disiplin anlayışını hükümdarlığı döneminde de sürdürdü. Ch'an-yü'nün emirlerine mutlak bağlılık esas alınırken, askerî teşkilat devlet yönetiminin en güçlü dayanaklarından biri hâline getirildi. Bu sayede Hun Devleti kısa süre içerisinde iç karışıklıklardan arındırılmış ve dış siyasete yönelebilecek bir istikrara kavuşmuştur.

İç düzenin sağlanmasının ardından Motun, Hun boylarını tek bir siyasî otorite altında toplamaya ve komşu topluluklara karşı fetih hareketlerine başlamıştır. Böylece Hun Devleti, kısa süre içinde yalnızca iç birliğini tamamlamakla kalmamış, Orta Asya'nın en güçlü siyasî teşkilatlarından biri hâline gelecek yükseliş sürecine de girmiştir.

Tung-huların Yenilgisi

İç siyasette otoritesini sağlamlaştıran Motun, ilk askerî harekâtını doğuda yaşayan Tung-hular üzerine gerçekleştirdi. O dönemde bozkırın en güçlü topluluklarından biri olan Tung-hular, Hun Devleti'nde yaşanan taht değişikliğinden yararlanarak siyasi baskı kurmaya çalıştılar.

Çin kaynaklarına göre Tung-hu hükümdarı, önce Motun'un değerli atını istedi. Motun, savaşın henüz uygun olmadığı düşüncesiyle bu isteği kabul etti. Ardından hükümdarın en sevdiği eşinin gönderilmesi talep edildi. Hun ileri gelenlerinin büyük bölümü bu isteğin reddedilmesini savunsa da Motun, iki devlet arasında çatışma çıkmasını istemediğini belirterek bu talebi de yerine getirdi.

Bir süre sonra Tung-hular bu defa iki devlet arasındaki, ekonomik bakımdan fazla önem taşımayan bir sınır bölgesinin kendilerine bırakılmasını istediler. Hun ileri gelenlerinden bazıları söz konusu arazinin değersiz olduğunu ileri sürerek talebin kabul edilebileceğini ifade ettiler. Motun ise toprağın devletin temel unsuru olduğunu belirterek bu görüşe karşı çıktı ve toprak tavizini savunanları ağır şekilde cezalandırdı. Ardından hiç vakit kaybetmeden Tung-hular üzerine sefer düzenledi.

Ani bir saldırıyla başlayan savaşta Hun ordusu kesin bir üstünlük sağladı. Tung-hu Devleti ağır bir yenilgiye uğratıldı; hükümdarları öldürüldü, çok sayıda insan esir alındı ve büyük miktarda hayvan ele geçirildi. Bu zafer sonucunda doğu bozkırlarında Hun üstünlüğü kesin biçimde tesis edildi. Tung-huların hâkimiyeti altındaki bazı topluluklar da Hun Devleti'ne bağlandı.

Tung-huların yenilgisi, Motun'un dış siyasette elde ettiği ilk büyük başarı olarak kabul edilmektedir. Bu zafer yalnızca doğu sınırlarını güvence altına almakla kalmamış, Hun Devleti'nin bozkırdaki siyasî üstünlüğünü pekiştirerek daha sonraki fetih hareketlerinin de önünü açmıştır.

Yüeh-chih Seferi

Doğu bozkırlarında Tung-huların direncini kıran Motun, ardından batıya yönelerek Hun Devleti'nin en önemli rakiplerinden biri olan Yüeh-chihler üzerine sefer düzenledi. Çin kaynaklarına göre Yüeh-chihler, Motun'un hükümdarlığının ilk yıllarında Kansu Bölgesi ve çevresinde yaşayan güçlü bir bozkır topluluğuydu. Hun Devleti ile Çin arasındaki ulaşım yollarını kontrol etmeleri ve batı sınırında önemli bir siyasi güç oluşturmaları nedeniyle Hunlar açısından stratejik bir konuma sahiptiler.

Motun'un gerçekleştirdiği sefer sonucunda Yüeh-chihler ağır bir yenilgiye uğradı. Bu mağlubiyet, onların Kansu'daki hâkimiyetlerini kaybetmelerine yol açarken, batıya doğru göç etmelerini de hızlandırdı. Daha sonraki yıllarda Yüeh-chihler Batı Türkistan'a ulaşarak yeni bir siyasi varlık oluşturmuş, Hunlar ise Kansu Koridoru üzerindeki nüfuzlarını önemli ölçüde artırmıştır.

Yüeh-chihlerin saf dışı bırakılması, Hun Devleti'nin yalnızca batı sınırlarını güvence altına almakla kalmamış, aynı zamanda Orta Asya'ya uzanan ticaret yolları üzerinde daha etkin bir konum elde etmesini sağlamıştır. Böylece Motun, doğuda Tung-huların ardından batıda da en güçlü rakibini etkisiz hâle getirerek bozkırdaki siyasi üstünlüğünü pekiştirmiştir.

Çin kronikleri, Motun'un bu başarıdan sonra kuzey ve batıda yaşayan birçok bozkır topluluğunu da hâkimiyeti altına aldığını kaydetmektedir. Böylece Hun Devleti, kısa süre içerisinde doğudan batıya uzanan geniş bir coğrafyada etkili olan büyük bir bozkır imparatorluğuna dönüşme sürecine girmiştir.

Bozkır Birliğinin Sağlanması

Tung-hular ve Yüeh-chihler karşısında kazanılan zaferler, Motun'un yalnızca komşu devletleri etkisiz hâle getirmesini değil, aynı zamanda bozkırdaki siyasî dengeleri de Hunlar lehine değiştirmesini sağladı. Doğu ve batı sınırlarında önemli rakiplerin ortadan kaldırılmasının ardından Hun Devleti, Orta Asya bozkırlarında üstün güç hâline geldi.

Çin kaynaklarına göre Motun, bu başarıların ardından kuzey ve batıda yaşayan çok sayıda bozkır topluluğunu hâkimiyeti altına aldı. Ting-lingler, Kırgızların ataları kabul edilen Ko-kun (Gekun) topluluğu ile Hun-yü, Ch'ü-she ve diğer bazı bozkır kavimleri Hun Devleti'ne bağlandı. Böylece daha önce birbirinden bağımsız hareket eden birçok topluluk, Hun Ch'an-yüsü'nün otoritesini tanımaya başladı.

Hun hâkimiyetinin genişlemesi yalnızca askerî başarılarla sınırlı kalmadı. Motun, bozkırdaki farklı boyları ortak bir siyasî yapı altında toplayarak merkezî otoriteyi güçlendirdi. Çin kronikleri, bu dönemde yirmi altı kadar kavim veya siyasî birliğin Hun egemenliğine girdiğini kaydetmektedir. Böylece Asya Hun Devleti, doğuda Mançurya'dan batıda Orta Asya'nın iç kesimlerine kadar uzanan geniş bir sahada etkili olan ilk büyük bozkır devleti hâline geldi.

Bozkır birliğinin sağlanması, Hun Devleti'nin dış siyasetinde de yeni bir dönemin başlangıcını oluşturdu. Doğu ve batıdaki rakiplerini etkisiz hâle getiren Motun, artık dikkatini güneydeki Han Hanedanlığı'na çevirebilecek askerî ve siyasî güce ulaşmıştı. Nitekim bundan sonraki süreçte Hun-Çin ilişkileri, Orta Asya tarihinin belirleyici unsurlarından biri hâline gelecektir.

Çin ile Mücadele

Motun, bozkırdaki siyasî birliği büyük ölçüde sağladıktan sonra dikkatini güneydeki Han Hanedanlığı'na çevirdi. Hunlar ile Çin arasındaki mücadele yeni değildi. Ch'in Hanedanlığı döneminde General Meng T'ien'in seferleri sonucunda Hunlar Ordos Bölgesi'nden çekilmek zorunda kalmış, Çin Seddi'nin kuzeyindeki birçok stratejik alan Çin denetimine girmişti. Ancak Ch'in Hanedanlığı'nın kısa sürede yıkılması ve Çin'de yaşanan iç karışıklıklar, Hunlara kaybettikleri bölgeleri yeniden ele geçirme fırsatı verdi.

Motun, Han Hanedanlığı'nın kuruluş yıllarında Çin'in içinde bulunduğu siyasî istikrarsızlıktan yararlanarak Hun nüfuzunu yeniden güneye doğru genişletti. Özellikle Ordos Bölgesi yeniden Hun hâkimiyetine girdi ve Çin'in kuzey sınırlarında Hun askerî varlığı yeniden güç kazandı. Böylece Ch'in döneminde kaybedilen önemli bozkır sahalarının büyük bölümü geri alındı.

Hun Devleti'nin kısa sürede güçlenmesi, Han Hanedanlığı açısından ciddi bir güvenlik sorunu hâline geldi. Çin İmparatoru Kao-tsu, kuzey sınırını güvence altına almak ve Hunların artan nüfuzunu kırmak amacıyla büyük bir orduyla sefere çıktı. Ancak bu girişim, iki devlet arasındaki mücadelenin seyrini değiştirecek önemli bir gelişmeyle sonuçlandı. MÖ 200 yılında gerçekleşen Pai-teng Kuşatması, Hunların askerî üstünlüğünü açık biçimde ortaya koyarken, Han Hanedanlığı'nın kuzey siyasetine de uzun yıllar yön verecek yeni bir dönemi başlattı.

Pai-teng Kuşatması (MÖ 200)

Hun Devleti'nin kısa sürede güçlenmesi ve Ordos başta olmak üzere kuzey bozkırlarında yeniden hâkimiyet kurması, Han Hanedanlığı'nı harekete geçirdi. İmparator Kao-tsu (Liu Bang), Hun tehdidini ortadan kaldırmak amacıyla MÖ 200 yılında büyük bir orduyla kuzeye sefer düzenledi. Çin ordusunun hedefi, Hunları bozkırın iç kesimlerine çekilmeye zorlayarak kuzey sınırında kalıcı güvenliği sağlamaktı.

Motun ise doğrudan meydan savaşına girmek yerine bozkır savaş geleneğine uygun bir strateji izledi. Geri çekilme manevralarıyla Çin ordusunu takip etmeye teşvik etti ve düşmanı kendi ikmal merkezlerinden uzaklaştırdı. Han ordusu ilerledikçe ana kuvvetlerinden ayrıldı ve Hun süvarilerinin hareket kabiliyetine karşı savunmasız hâle geldi.

Çin kaynaklarına göre Motun, uygun zamanı bekledikten sonra seçkin süvari birlikleriyle ani bir saldırı başlatarak Han ordusunu Pai-teng'de kuşattı. İmparator Kao-tsu ve beraberindeki kuvvetler günlerce kuşatma altında kaldı. Hun süvarileri çevredeki bütün geçiş yollarını kontrol altına alırken Çin ordusu yiyecek ve takviye sıkıntısı yaşamaya başladı. Han Hanedanlığı'nın kurucusu olan imparator, içinde bulunduğu güç durumdan ancak çeşitli diplomatik girişimlerin ardından kurtulabildi.

Pai-teng Kuşatması, Hun Devleti'nin askerî teşkilatının ve bozkır savaş taktiklerinin Çin ordusu karşısındaki üstünlüğünü ortaya koyan en önemli olaylardan biri olarak kabul edilmektedir. Bu gelişmeden sonra Han yönetimi, Hunlara karşı yalnızca askerî yöntemlerle başarı elde edemeyeceğini anlamış ve kuzey siyasetinde önemli bir değişikliğe gitmiştir.

Kuşatmanın ardından Han Hanedanlığı, Hun Devleti ile doğrudan savaşı sürdürmek yerine diplomatik ilişkilere ağırlık vermiştir. İki devlet arasında yapılan anlaşmalarla Çin sarayı, Hun hükümdarına düzenli hediyeler göndermeyi ve hanedanlar arasında evlilik yoluyla siyasi ilişkileri güçlendirmeyi kabul etmiştir. Böylece Pai-teng Kuşatması, yalnızca Hunların askerî başarısını değil, Hun-Çin ilişkilerinin uzun yıllar boyunca şekillenmesinde etkili olan yeni bir diplomatik dönemin başlangıcını da ifade etmektedir.

Ho-ch'in Antlaşmaları ve Hun-Çin Diplomasisi

Pai-teng Kuşatması'nın ardından Han Hanedanlığı, Hun Devleti'ni yalnızca askerî yöntemlerle durdurmanın mümkün olmadığını kabul etmek zorunda kaldı. Bu nedenle İmparator Kao-tsu döneminden itibaren iki devlet arasındaki ilişkilerde diplomatik yöntemler ön plana çıktı. Çin kaynaklarında Ho-ch'in (和親) olarak adlandırılan siyaset, Hun hükümdarı ile Han hanedanı arasında akrabalık ilişkisi kurulmasını ve barışın bu yolla korunmasını amaçlıyordu.

Ho-ch'in siyaseti çerçevesinde Han sarayı, Hun hükümdarına hanedan mensubu olduğu belirtilen prensesler göndermeyi, ayrıca belirli aralıklarla ipekli kumaşlar, tahıl, şarap ve çeşitli hediyeler ulaştırmayı kabul etti. Buna karşılık Hun Devleti de iki ülke arasındaki barışın korunmasını ve sınır bölgelerinde düzenin sağlanmasını taahhüt etti. Taraflar, Çin Seddi'ni fiilî sınır olarak kabul ederek ticaret ve elçilik faaliyetlerinin belirli kurallar çerçevesinde yürütülmesi konusunda anlaşmaya vardılar.

Her ne kadar Ho-ch'in antlaşmaları iki devlet arasında barışı hedeflese de sınırdaki askerî hareketlilik tamamen sona ermedi. Zaman zaman karşılıklı akınlar ve diplomatik gerginlikler yaşansa da taraflar genel olarak antlaşmaları sürdürmeye özen gösterdiler. Bu durum, Hun Devleti'nin Çin tarafından siyasî bakımdan dikkate alınan güçlü bir devlet olarak kabul edildiğini göstermektedir.

Hun-Çin ilişkilerinin önemli bir yönünü de karşılıklı diplomatik yazışmalar oluşturmuştur. Çin kroniklerinde korunan mektuplar, Motun'un Han imparatoruyla kendisini eşit konumda gördüğünü ve iki devlet arasındaki ilişkileri bağımsız hükümdarlar arasında yürütülen diplomatik temaslar olarak değerlendirdiğini ortaya koymaktadır. Bu yazışmalarda sınır güvenliği, elçi değişimi, ticaret ve antlaşmaların uygulanmasına ilişkin konular ele alınmıştır.

Motun döneminde oluşturulan bu diplomatik düzen, yalnızca onun hükümdarlığı süresince değil, daha sonraki Hun hükümdarları döneminde de Hun-Çin ilişkilerinin temel çerçevesini belirlemiştir. Böylece askerî rekabet ile diplomatik müzakereler uzun yıllar boyunca birlikte yürütülen bir devlet politikası hâline gelmiştir.

Devletin Zirveye Ulaşması

Motun'un yaklaşık otuz beş yıl süren hükümdarlığı, Asya Hun Devleti'nin siyasi, askerî ve idari bakımdan en güçlü dönemini oluşturmuştur. Tahta çıktığı sırada yalnızca doğu bozkırlarının önemli güçlerinden biri olan Hun Devleti, onun uyguladığı fetih siyaseti sonucunda Orta Asya'nın en büyük siyasi teşekküllerinden biri hâline gelmiştir. Doğuda Tung-huların, batıda Yüeh-chihlerin mağlup edilmesi ve kuzeydeki bozkır topluluklarının Hun hâkimiyetini kabul etmesiyle geniş bir siyasi birlik meydana getirilmiştir.

Çin kaynaklarında Motun döneminde çok sayıda boy ve siyasi topluluğun Hun egemenliği altına girdiği belirtilmektedir. Böylece bozkırdaki dağınık güçler ilk defa tek bir merkezî otorite etrafında toplanmış, Hun Ch'an-yüsü bozkır dünyasının en güçlü hükümdarı konumuna yükselmiştir. Bu gelişme, yalnızca Hun Devleti'nin sınırlarını genişletmekle kalmamış, aynı zamanda Orta Asya'da uzun süre etkisini sürdürecek yeni bir siyasi düzenin kurulmasını sağlamıştır.

Motun döneminde devletin askerî teşkilatı daha da güçlendirilmiş, atlı birliklere dayanan bozkır savaş sistemi en gelişmiş örneklerinden birine ulaşmıştır. Hareket kabiliyeti yüksek süvari birlikleri, disiplinli komuta anlayışı ve hızlı sefer düzeni sayesinde Hun ordusu, hem bozkırdaki rakip topluluklara hem de Çin ordularına karşı önemli başarılar kazanmıştır.

Ekonomik bakımdan ise Hun Devleti, bozkır hayvancılığına dayanan geleneksel yapısını korurken Çin ile kurduğu diplomatik ve ticari ilişkilerden de önemli ölçüde yararlanmıştır. Ho-ch'in antlaşmaları çerçevesinde Çin'den gönderilen ipek, tahıl ve çeşitli hediyeler, iki devlet arasındaki ekonomik ilişkilerin gelişmesine katkı sağlamıştır. Böylece Motun döneminde Hun Devleti yalnızca askerî bakımdan değil, siyasi ve ekonomik açıdan da bölgenin en güçlü devletlerinden biri hâline gelmiştir.

Ölümü ve Mirası

Motun Ch'an-yü, MÖ 174 yılında öldü. Yerine oğlu Lao-shang Ch'an-yü geçti ve Hun Devleti'nin yönetimini devraldı. Devlet teşkilatı ile dış siyasetin temel esasları büyük ölçüde korunarak Hunların bozkırdaki üstünlüğü sonraki yıllarda da devam ettirildi.

Motun'un hükümdarlığı, Asya Hun Devleti'nin gerçek anlamda imparatorluk niteliği kazandığı dönem olarak değerlendirilmektedir. Onun zamanında oluşturulan merkezî yönetim anlayışı, askerî teşkilat ve bozkır siyaseti, yalnızca Hun Devleti'nin gelişimini değil, daha sonraki Göktürk, Uygur ve diğer Türk devletlerinin siyasi geleneğini de etkilemiştir. Bu sebeple Motun, Türk devlet geleneğinin şekillenmesinde önemli rol oynayan hükümdarlardan biri olarak kabul edilmektedir.

Çin kroniklerinde Motun, güçlü bir hükümdar ve başarılı bir askerî lider olarak tasvir edilmektedir. Bozkırdaki rakip toplulukları tek bir siyasi otorite altında birleştirmesi, Han Hanedanlığı'nı diplomatik çözümler aramaya mecbur bırakması ve Hun Devleti'ni Orta Asya'nın en etkili gücü hâline getirmesi, onun hükümdarlığının en belirgin özellikleri arasında yer almaktadır. Bu nedenle Motun dönemi, yalnızca Hun tarihinin değil, erken dönem Türk siyasi tarihinin de en önemli safhalarından biri olarak kabul edilmektedir.

Lao-shang Ch’an-yü (Chi-yü) (老上單于, MÖ 174-160)

Motun Ch’an-yü’nün MÖ 174 yılında ölmesinin ardından Hun tahtına oğlu Chi-yü geçti. Çin kaynaklarında Lao-shangunvanıyla anılan yeni hükümdarın tahta çıkması üzerine Han İmparatoru Wen-ti, Hunlarla sürdürülen evlilik ittifakını devam ettirmek amacıyla bir prenses gönderdi. Bu heyetle Hun ülkesine gelen Çinli saray görevlisi Chung Hang-yüeh, daha sonra Han yönetiminden ayrılarak Lao-shang’ın danışmanları arasına katıldı.

Chung Hang-yüeh, Hun hükümdarını Çin mallarına ve yaşam biçimine aşırı ilgi göstermemesi konusunda uyardı. Bozkır şartlarına uygun keçe, kürk ve hayvansal ürünlerin Çin ipeği ile yiyeceklerinden daha kullanışlı olduğunu savundu. Ayrıca Hun sarayındaki idarî çalışmalara katkıda bulundu; nüfus ve hayvan varlığının kaydedilmesinde görev aldı. Çin elçileriyle yaptığı görüşmelerde Hunların toplumsal düzenini, aile geleneklerini ve konargöçer yaşam biçimini savunarak iki devlet arasındaki diplomatik yazışmalarda Hun hükümdarının Han imparatoruyla eşit bir konumda gösterilmesine önem verdi.

Lao-shang döneminde Hunların batıya yönelik askerî faaliyetleri sürdü. Yüeh-chihler bir kez daha ağır yenilgiye uğratıldı ve topluluğun büyük bölümü batıya çekilmek zorunda kaldı. Böylece Hunların Kansu ve çevresindeki üstünlüğü daha da güçlendi.

Hun-Çin ilişkileri ise barış antlaşmasına rağmen zaman zaman çatışmalı bir seyir izledi. Lao-shang, MÖ 166 yılında yaklaşık 140.000 kişilik bir kuvvetle Çin’in kuzeybatısındaki An-ting ve Ho-hsi bölgelerine girerek ülkenin iç kesimlerine kadar ilerledi. Çin ordusu bölgeye ulaştığında Hun kuvvetleri geri çekilmişti. MÖ 162 yılında Han İmparatoru Wen-ti’nin evlilik ittifakını ve barışı yenileme teklifinde bulunmasıyla iki devlet arasındaki diplomatik ilişkiler yeniden düzenlendi. Lao-shang’ın MÖ 160 yılında ölümünün ardından Hun tahtına oğlu Chün-ch’en Ch’an-yü geçti.

Chün-ch’en Ch’an-yü (軍臣單于) (MÖ 160-126)

Lao-shang Ch’an-yü’nün ölümünün ardından Hun tahtına oğlu Chün-ch’en Ch’an-yü geçti. Tahta çıkışının ardından Han İmparatoru Wen-ti, Hunlarla sürdürülen Ho-ch'in siyasetini devam ettirmek amacıyla yeni hükümdara bir prenses göndererek evlilik ittifakını yeniledi. İlk yıllarda iki devlet arasında önemli bir askerî çatışma yaşanmadı. Ancak Çin'in antlaşma hükümlerini aksatması üzerine Hun akınları yeniden başladı. MÖ 156 yılında Han İmparatoru Wen-ti'nin ölümüyle Çin'de ortaya çıkan karışıklıklardan yararlanmak isteyen Hunlar bazı sınır bölgelerinde harekete geçtiyse de girişimleri sonuçsuz kaldı. Wen-ti'nin yerine geçen İmparator Ching-ti döneminde ise evlilik ittifakı yeniden yenilenmiş ve taraflar arasında büyük çaplı bir savaş yaşanmamıştır.

MÖ 141 yılında Han tahtına geçen İmparator Wu-ti ile birlikte Hun-Çin ilişkilerinde yeni bir dönem başladı. Wu-ti, önceki imparatorlardan farklı olarak Hunlara karşı savunma yerine saldırı siyaseti izledi. Bu doğrultuda MÖ 133 yılında Ma-i'de Hun ordusunu pusuya düşürerek kesin sonuçlu bir darbe indirmeyi planladı. Çinli tüccar Nieh-i aracılığıyla hazırlanan plana göre Hun ordusu Ma-i'ye çekilecek, burada gizlenen büyük Çin kuvvetleri tarafından kuşatılacaktı. Ancak Hunlar son anda tuzağı fark ederek geri çekildi. Başarısızlıkla sonuçlanan bu girişim, yaklaşık altmış yıldır devam eden Ho-ch'in siyasetinin fiilen sona ermesine yol açtı.

Wu-ti'nin Hunlara karşı uyguladığı yeni stratejinin önemli adımlarından biri de Batı Bölgeleri ile doğrudan ilişki kurma girişimiydi. Bu amaçla MÖ 139 yılında elçi Chang Ch'ien, Yüeh-chihlerle ittifak kurmak üzere batıya gönderildi. Yolculuğu sırasında Hunlar tarafından yakalanarak uzun yıllar esir tutulmasına rağmen daha sonra kaçmayı başardı ve görevini sürdürdü. Yüeh-chihleri Hunlara karşı savaşa ikna edemese de dönüşünde Batı Türkistan ve Orta Asya hakkında Çin sarayına ayrıntılı bilgiler sundu. Böylece Çin'in Batı Bölgeleri'ne yönelik siyaseti için yeni bir dönem başlamış oldu.

Hunlarla Han Hanedanlığı arasındaki mücadele, MÖ 129 yılından itibaren açık savaşlara dönüştü. İmparator Wu-ti'nin görevlendirdiği Wei Ch'ing, Li Kuang, Kung-sun Ao ve Kung-sun Ho kumandasındaki Çin kuvvetleri çeşitli cephelerde Hunlara karşı harekâta girişti. İlk seferlerde iki taraf da önemli kayıplar verdi. Ertesi yıl gerçekleştirilen yeni askerî harekâtlarda Çin kuvvetleri Ordos bölgesindeki Hun hâkimiyetini kırarak bölgenin kontrolünü ele geçirdi ve burada yeni yerleşim merkezleri kurdu. Böylece Hunlar Sarı Irmak'ın güneyindeki en önemli üslerinden birini kaybetmiş oldular.

Chün-ch’en Ch’an-yü MÖ 126 yılında öldü. Çin kaynaklarına göre ölümünün ardından tahta oğlu Yü-tan'ın geçmesi beklenirken, kardeşi Sol Lu-li Bey töreyi ihlal ederek hükümdarlığı ele geçirdi ve kendisini Ch’an-yü ilan etti.

İ-chih-hsieh Ch’an-yü (伊稚斜單于) (MÖ 126-114)

Chün-ch’en Ch’an-yü’nün ölümünün ardından Hun tahtına kardeşi İ-chih-hsieh Ch’an-yü geçti. Tahta çıkar çıkmaz Çin sınırlarına yönelik akınları yeniden başlattı. İlk olarak Tai ve Yen-men bölgelerine düzenlenen seferlerde Hun kuvvetleri Çin garnizonlarına ağır kayıplar verdirdi. Ertesi yıl Tai, Ting-hsiang ve Shang-chün bölgelerine yönelik yeni akınlar gerçekleştirildi. Aynı dönemde Sağ Bilge Bey de Shuo-fang çevresine saldırarak çok sayıda esir ve ganimetle geri döndü.

Hun akınlarının artması üzerine Han İmparatoru Wu-ti kapsamlı bir askerî harekât başlattı. MÖ 124 yılında Başkomutan Wei Ch’ing kumandasındaki büyük Çin ordusu Shuo-fang ve Kao-ch’üeh yönünde ilerleyerek Hun kuvvetlerine ani bir baskın düzenledi. Bu saldırıda çok sayıda Hun esir alındı ve büyük miktarda hayvan ele geçirildi. Ancak bu başarıya rağmen Hunlar kısa süre sonra yeniden sınır akınlarına başladılar.

İ-chih-hsieh döneminin en önemli gelişmelerinden biri, Çin’in Ho-hsi (Hexi) Koridoru’na yönelik seferleri oldu. MÖ 121 yılında General Huo Ch’ü-ping idaresindeki Çin kuvvetleri Hunların batı kanadına ağır darbeler indirdi. Hsiu-t’u ve Hun-yeh beylerinin yönetimindeki bölgeler Çin saldırıları karşısında çöktü. Hun-yeh Beyi sonunda halkıyla birlikte Han Hanedanlığı’na teslim olurken, Hsiu-t’u Beyi öldürüldü. Böylece Hunlar Kansu ve Ho-hsi Koridoru üzerindeki hâkimiyetlerini büyük ölçüde kaybetti; Çin ise Batı Bölgeleri'ne açılan stratejik güzergâhın kontrolünü ele geçirdi.

MÖ 119 yılında Han Hanedanlığı, Wei Ch’ing ve Huo Ch’ü-ping kumandasında geniş çaplı bir kuzey seferi daha düzenledi. Çin orduları Gobi Çölü’nü aşarak Hun ülkesine girdi. İ-chih-hsieh Ch’an-yü kuşatmayı yararak geri çekilmeyi başarsa da savaş sonucunda her iki taraf da ağır kayıplar verdi. Çin kuvvetleri Hun ordusunu tamamen ortadan kaldıramamış olmakla birlikte, bozkırın iç kesimlerine kadar ilerleyerek Hunların askerî üstünlüğünü ciddi ölçüde sarstı. Bu savaş, Hun-Çin mücadelesinde önemli bir dönüm noktası kabul edilmektedir.

Aynı dönemde Han İmparatoru Wu-ti, Batı Bölgeleri ile ilişkilerini geliştirme siyasetini sürdürdü. Bu amaçla Chang Ch’ien ikinci defa batıya gönderildi. Wusun başta olmak üzere çeşitli devletlerle temas kuran elçi, Hunlara karşı beklenen askerî ittifakı sağlayamasa da Batı Türkistan hakkında Çin sarayına değerli bilgiler ulaştırdı. Bu gelişme, Han Hanedanlığı'nın Batı Bölgeleri'ne yönelik siyasetinin şekillenmesinde önemli rol oynadı.

İ-chih-hsieh Ch’an-yü MÖ 114 yılında öldü ve yerine oğlu Wu-wei Ch’an-yü geçti.

Wu-wei Ch’an-yü (烏維單于) (MÖ 115-104)

İ-chih-hsieh Ch’an-yü’nün ölümünün ardından Hun tahtına oğlu Wu-wei Ch’an-yü geçti. Onun hükümdarlığı sırasında Hun Devleti, Han Hanedanlığı’nın kuzey ve batı sınırlarındaki askerî ve siyasî baskısıyla karşı karşıya kaldı. Çin yönetimi, Ho-hsi Koridoru’ndaki hâkimiyetini pekiştirmek amacıyla Çin Seddi’ni batıya doğru uzatmış, yeni savunma hatları oluşturmuş ve sınır bölgelerinde askerî tarım kolonileri kurarak ele geçirilen toprakları güvence altına almaya çalışmıştır.

Bu dönemde Han Hanedanlığı, Hunların müttefikleriyle olan ilişkilerini zayıflatmaya yönelik bir siyaset izledi. Tibet topluluklarıyla Hunlar arasındaki bağları koparma girişimleri sonuç vermediği gibi, Wusunları Ho-hsi bölgesine yerleştirme planı da başarısız oldu. Buna karşılık Çin, Batı Bölgeleri’ndeki nüfuzunu artırmaya yönelik diplomatik faaliyetlerini sürdürdü.

MÖ 111 yılında Han orduları Hunlara karşı yeni seferler düzenlediyse de önemli bir başarı elde edemedi. Ardından İmparator Wu-ti büyük bir askerî hazırlığa girişerek kuzey sınırında kuvvet gösterisinde bulundu. Hun hükümdarıyla görüşmek üzere gönderilen Çin elçisinin sert ve tehditkâr ifadelerine rağmen Wu-wei Ch’an-yü yeni bir genel savaşa girmemeyi tercih etti. Çin kaynaklarına göre, ağır savaşların ardından Hun ordusunu yeniden güçlendirmek amacıyla askerlerini dinlendirmiş ve savaş hazırlıklarını sürdürmüştür.

Daha sonra Han sarayıyla diplomatik temaslar yeniden başladı. Wu-wei Ch’an-yü, evlilik ittifakının sürdürülmesine olumlu yaklaştığını bildirmekle birlikte veliahtını Çin’e rehine göndermeyi kabul etmedi. Çin elçisine, önceki antlaşmalarda böyle bir hükmün bulunmadığını hatırlatarak mevcut şartların korunmasını istedi. Bu nedenle iki devlet arasındaki ilişkiler, barış girişimlerine rağmen ihtiyatlı bir şekilde devam etti.

Wu-wei döneminde Çin’in Batı Bölgeleri’ndeki faaliyetleri hız kazandı. Wusunlarla kurulan evlilik ittifakı ve Lou-lan ile Ch’e-shih gibi stratejik merkezlere yönelik askerî harekâtlar, Han Hanedanlığı’nın bölgedeki nüfuzunu artırdı. Buna karşılık Hunlar da Wusunlarla ilişkilerini korumaya çalışarak bölgedeki siyasî dengeyi muhafaza etmeye gayret ettiler.

Wu-wei Ch’an-yü MÖ 104 yılında öldü. Yerine oğlu Chü-erh-ti-hou Ch’an-yü geçti.

Wu-shih-lu Ch’an-yü (烏師廬兒單于) (MÖ 105-102)

Wu-wei Ch’an-yü’nün ölümünün ardından yerine oğlu Wu-shih-lu Ch’an-yü geçti. Çin kaynaklarında yaşının küçük olması sebebiyle "Çocuk Ch’an-yü" olarak da anılmaktadır. Tahta çıktıktan sonra Hun ordularını yeniden harekete geçirerek sol kanadı Yün-chung, sağ kanadı ise Chiu-ch’üan ve Tun-huang yönüne sevk etti.

Hun töresine göre hükümdarlığın amcasına geçmesi gerektiğini savunan bazı çevreler, genç hükümdarın tahta çıkışına karşı çıktı. Bu durum özellikle sol kanattaki Hun beyleri arasında huzursuzluğa yol açtı. Han Hanedanlığı bu iç çekişmeden yararlanmak amacıyla hem Ch’an-yü’ye hem de amcasına gizlice elçiler göndererek Hun yönetiminde ayrılık oluşturmayı hedefledi. Ancak elçiler Hunlar tarafından yakalanınca iki devlet arasındaki diplomatik ilişkiler daha da gerginleşti ve karşılıklı elçi tutuklamaları başladı.

Aynı dönemde Hun ülkesi ağır geçen bir kış nedeniyle büyük kayıplar verdi; çok sayıda hayvan telef oldu. Buna rağmen Wu-shih-lu Ch’an-yü askerî hazırlıklarını sürdürdü. Çin'in desteğini alarak isyan etmeyi planlayan Sol Büyük Merkez Komutanı'nın girişimi ise önceden haber alınarak engellendi. İsyancı komutan idam edilirken, yardım için gönderilen Çin kuvvetleri Hun ordusuyla karşı karşıya geldi. Yapılan savaş Hunların zaferiyle sonuçlandı ve bazı Çinli komutanlar ülkelerine dönmeleri hâlinde cezalandırılacaklarını düşündüklerinden Hunlara sığındılar.

Bu başarının ardından Wu-shih-lu Ch’an-yü, Sarı Irmak'ın batısındaki eski Hun yerleşimlerine yönelik seferler düzenledi ve bölgedeki çeşitli merkezleri kuşattı. MÖ 103 yılında ise Çin orduları, Hunlar içindeki muhalif unsurlarla iş birliği yaparak Ch’an-yü’ye karşı yeni bir harekât başlattı. Chün-chih Dağı civarında gerçekleşen savaşta ilk aşamada bazı başarılar elde eden Çin kuvvetleri, dönüş yolunda Hun ordusu tarafından kuşatıldı. Çinli General Chao P’o-nu esir düşerken, ordusunun önemli bir bölümü de Hunlara teslim oldu.

Ertesi yıllarda Wu-shih-lu Ch’an-yü, Shou-fang ve Shou-hsiang kalelerine yönelik seferler düzenlediyse de kaleleri ele geçiremedi. MÖ 102 yılında yeni bir sefer sırasında hastalanarak öldü. Veliahdının küçük yaşta olması nedeniyle Hun tahtına kardeşi Chü-li-hu Ch’an-yü geçti.

Chü-li-hu Ch’an-yü (呴黎湖單于) (MÖ 102-101)

Wu-shih-lu Ch’an-yü’nün ölümünün ardından Hun tahtına kardeşi Chü-li-hu Ch’an-yü geçti. Onun kısa süren hükümdarlığı sırasında Han Hanedanlığı, kuzeybatı sınırındaki askerî hazırlıklarını hızlandırdı. Çin Seddi’nin kuzeybatı kesimleri tahkim edilirken Kansu bölgesinde yeni kaleler ve gözetleme kuleleri inşa edildi; sınır garnizonları asker ve çiftçilerle güçlendirildi.

Buna rağmen Hun akınları devam etti. MÖ 102 yılının sonbaharında Hun kuvvetleri Shuo-fang ve Yün-chung bölgelerine saldırarak sınır yerleşimlerine zarar verdi, çok sayıda kişiyi öldürdü ve esir aldı. Geri çekilirken Çin'in bazı gözetleme kuleleri ile sınır tesislerini de tahrip ettiler. Bu akınlar, Han Hanedanlığı'nın sınır savunmasını sürekli baskı altında tutmayı amaçlayan Hun siyasetinin devam ettiğini göstermektedir.

Aynı dönemde Han İmparatoru Wu-ti dikkatini Batı Bölgeleri'ne çevirdi ve Fergana'daki ünlü "kan terleyen atlar"ı ele geçirmek amacıyla iki büyük askerî sefer düzenledi. İlk girişim başarısızlıkla sonuçlanırken, ikinci sefer sonunda Fergana Han Hanedanlığı'nın isteklerini kabul etmek zorunda kaldı. Çin kaynaklarına göre Chü-li-hu Ch’an-yü, dönüş yolundaki Çin ordusuna saldırmayı planlamış, ancak uygun zamanı yakalayamadığı için bu girişim gerçekleşmemiştir.

Hun kuvvetleri aynı yıl Çin sınırlarına yönelik akınlarını sürdürürken Chü-li-hu Ch’an-yü hastalandı ve MÖ 101 yılında öldü. Yerine kardeşi Ch’ieh-t’e-hou Ch’an-yü geçti.

Ch’ieh-t’e-hou Ch’an-yü (且鞮侯單于) (MÖ 101-96)

Chü-li-hu Ch’an-yü’nün ölümünün ardından Hun tahtına kardeşi Ch’ieh-t’e-hou Ch’an-yü geçti. Onun hükümdarlığı sırasında Han Hanedanlığı, Fergana seferlerinde elde ettiği başarıların da etkisiyle Hun Devleti’ne karşı daha saldırgan bir siyaset izlemeye başladı. İmparator Wu-ti, Hunlara karşı kesin sonuç almayı hedefleyen yeni askerî hazırlıklara girişti.

Bu dönemin en dikkat çekici olaylarından biri, Çin elçisi Su Wu’nun Hun ülkesine gönderilmesidir. Han sarayı başlangıçta Hunlarla mevcut barış düzenini sürdürmek isterken, elçilik heyetinin karıştığı bir suikast girişimi ilişkilerin bozulmasına yol açtı. Girişimin ortaya çıkarılması üzerine Hun hükümdarı, Çin heyetinin teslim olmasını istedi. Heyetin başındaki Su Wu bunu reddedince uzun yıllar sürecek bir sürgüne gönderildi. Çin kaynaklarında, Su Wu’nun Baykal Gölü çevresinde yıllarca esaret altında yaşadığı ve ancak daha sonraki dönemde ülkesine dönebildiği kaydedilmektedir.

Hun-Çin mücadelesi kısa süre sonra yeniden savaşa dönüştü. MÖ 99 yılında Han orduları çeşitli kollardan Hun topraklarına ilerledi. Li Kuang-li batı yönünde harekât düzenlerken, General Li Ling daha küçük bir kuvvetle Hun ülkesine girdi. Ch’ieh-t’e-hou Ch’an-yü büyük bir orduyla Li Ling’i kuşatarak ağır kayıplar verdirdi ve Çinli general sonunda teslim olmak zorunda kaldı. Hun hükümdarı, Li Ling’i hizmetine alarak ona yüksek bir mevki verdi ve akrabalık bağı kurdu.

MÖ 97 yılında Han Hanedanlığı Hunlara karşı yeni bir büyük sefer düzenledi. Çin orduları kuzeye doğru ilerlerken Ch’ieh-t’e-hou Ch’an-yü, kadın ve çocukları güvenli bölgelere gönderdikten sonra ana kuvvetleriyle Tula Nehri'nin güneyinde savunma düzeni aldı. Çin kaynaklarına göre iki taraf arasında günlerce süren şiddetli çarpışmalar yaşandı; ancak Han ordusu belirleyici bir başarı elde edemeden geri çekildi. Böylece Hun Devleti, Wu-ti döneminin yoğun askerî baskısına rağmen bozkırdaki varlığını korumayı sürdürdü.

Ch’ieh-t’e-hou Ch’an-yü, yaklaşık beş yıl süren hükümdarlığının ardından MÖ 96 yılında öldü. Yerine Hu-lu-ku Ch’an-yü geçti.

Hu-lu-ku Ch’an-yü (狐鹿姑單于) (MÖ 96-85)

Ch’ieh-t’e-hou Ch’an-yü’nün ölümünün ardından Hun tahtına veliahtı Hu-lu-ku Ch’an-yü geçti. Kaynaklara göre sağlık durumu nedeniyle başlangıçta hükümdarlığı kabul etmek istememiş, ancak kardeşinin ısrarı üzerine tahta çıkmıştır. Hükümdar olduktan sonra veliahdını Sol Bilge Beyi tayin etmiş, bu tercih ise hanedan içinde bazı huzursuzluklara yol açmıştır.

Hu-lu-ku döneminde Hunlar ile Han Hanedanlığı arasındaki mücadele yeniden şiddetlendi. MÖ 90 yılında Hun birlikleri Wu-yuan, Shang-ku ve Chiu-ch’üan bölgelerine akınlar düzenleyerek Çin sınırındaki askerî merkezlere ağır zarar verdiler. Bunun üzerine Han İmparatoru Wu-ti, Hunlara karşı üç ayrı koldan büyük bir askerî harekât başlattı.

Hun hükümdarı, Çin ordularının birleşmesini önlemek amacıyla kuvvetlerini farklı cephelere dağıttı. Doğudan ilerleyen Çin birlikleri, Hun hizmetindeki Li Ling'in kumandasındaki kuvvetler tarafından durduruldu. Batı yönündeki Çin ordusu da önemli bir başarı sağlayamadı. Merkezden ilerleyen büyük Çin ordusu ise Hun kuvvetleriyle yaptığı çarpışmaların ardından ağır kayıplar verdi. Çin kaynaklarına göre General Li Kuang-li savaş sonunda Hunlara esir düştü. Hu-lu-ku Ch’an-yü, Li Kuang-li'yi iyi karşılayarak yüksek bir göreve tayin etti ve onu hanedanla akrabalık bağı kuracak şekilde ödüllendirdi.

Bu savaşlar, Han Hanedanlığı'nın uzun süredir sürdürdüğü büyük askerî harekâtlara rağmen Hun Devleti'ni kesin olarak mağlup edemediğini ortaya koydu. Savaşların ardından iki devlet arasındaki ilişkiler yeniden diplomatik zemine taşınmaya çalışıldı. Hu-lu-ku Ch’an-yü, Han sarayına haber göndererek evlilik ittifakının yenilenmesini teklif etti. Ancak bu girişimin ardından hastalandı ve MÖ 85 yılında öldü.

Hu-lu-ku'nun hükümdarlığı, Hun Devleti'nin Han Hanedanlığı karşısındaki askerî direncini koruduğu son güçlü dönemlerden biri olarak değerlendirilmektedir. Yerine Hu-yen-ti Ch’an-yü geçti.

ÇÖKÜŞ DÖNEMİ (MÖ 85 - MÖ 56)

Hu-yen-ti Ch’an-yü (壺衍鞮單于) (MÖ 85-68)

Hu-lu-ku Ch’an-yü'nün ölümünün ardından, vasiyetine rağmen kardeşi yerine küçük yaştaki oğlu Hu-yen-ti Ch’an-yü tahta çıkarıldı. Bu tercih, hanedan üyeleri arasında görüş ayrılıklarına yol açtı. Taht değişikliğinden memnun olmayan bazı Hun beyleri Çin'e sığınmayı tercih ederken, devlet yönetiminde saray çevresinin etkisi arttı.

Hu-yen-ti döneminde Hun Devleti, hem iç karışıklıklar hem de dış baskılar nedeniyle zayıflama sürecine girdi. Devlet yönetiminde etkili olan Çin asıllı Wei Lü, bozkır geleneğine aykırı olarak surlar, hendekler ve tahıl depoları inşa edilmesini önerdi; ancak Hun beylerinin itirazı üzerine bu düşünce uygulanmadı.

Hunlar bu dönemde Çin sınırlarına yönelik akınlarını sürdürmekle birlikte eski askerî üstünlüklerini koruyamadılar. Han Hanedanlığı sınır savunmasını güçlendirirken diplomatik ilişkiler de yeniden canlandı ve uzun yıllardır Hun ülkesinde tutulan Çinli elçiler serbest bırakıldı. Buna rağmen iki devlet arasındaki mücadele devam etti.

Dönemin en önemli gelişmesi, MÖ 72 yılında Han Hanedanlığı ile Wusunların ortaklaşa düzenlediği büyük askerî harekâttır. Farklı yönlerden ilerleyen müttefik kuvvetler Hun topraklarına ağır darbeler indirdi; çok sayıda insan esir alındı, büyük miktarda hayvan ele geçirildi ve Hunların ekonomik gücü ciddi biçimde sarsıldı. Aynı yıl yaşanan şiddetli kış şartları da kayıpları daha da artırdı.

Hun Devleti'nin zayıflaması üzerine kuzeyde Ting-lingler, doğuda Wu-huanlar, batıda Wusunlar ve güneyde Han Hanedanlığı eş zamanlı olarak Hunlara baskı yapmaya başladı. Çin kaynakları, bu saldırılar ve doğal afetler sonucunda Hunların nüfusunun önemli bir bölümünü, sürülerinin ise yaklaşık yarısını kaybettiğini kaydetmektedir. Böylece Hunlar yalnızca askerî güçlerini değil, bozkırdaki siyasî üstünlüklerini de büyük ölçüde yitirmeye başladılar.

Hu-yen-ti Ch’an-yü yaklaşık on yedi yıl hükümdarlık yaptıktan sonra MÖ 68 yılında öldü.

Hsü-lu-kuan-chü Ch’an-yü (虛閭權渠單于) (MÖ 68-60)

Hu-yen-ti Ch’an-yü’nün ölümünün ardından Hun tahtına kardeşi ve Sol Bilge Beyi olan Hsü-lu-kuan-chü Ch’an-yü geçti. Yeni hükümdarın eşlerinden birini Büyük Yen-chih ilan ederek diğerini bu makamdan uzaklaştırması, saray çevresinde yeni bir anlaşmazlığa yol açtı. Tahttan indirilen hatunun ailesi hükümdara karşı cephe alırken, hanedan üyeleri arasındaki rekabet giderek belirginleşti.

Hsü-lu-kuan-chü başlangıçta Han Hanedanlığı ile evlilik ittifakını yenilemeyi düşündü; ancak daha sonra Çin sınırlarına asker göndermeye karar verdi. Sefer hazırlıkları Hunlar arasından Çin’e sığınan kişiler tarafından haber verilince, Çin ordularının bu sığınmacıları kılavuz olarak kullanabileceğinden endişe eden Hun kuvvetleri geri çekildi.

Dönemin en önemli mücadelesi, Batı Bölgeleri’nin kilit merkezlerinden biri olan Ch’e-shih üzerinde yaşandı. Turfan Havzası’nda bulunan bu devlet, hem Hunların bölgedeki hâkimiyetini sürdürmesi hem de Han Hanedanlığı’nın daha batıya ilerleyebilmesi bakımından stratejik öneme sahipti. Hunlarla akrabalık ilişkisi kuran Ch’e-shih hükümdarının Han yönetimine karşı çıkması üzerine Çin orduları MÖ 67 yılında bölgeye saldırdı. Ch’e-shih kuvvetleri yenilirken hükümdar kuzeye çekilerek Hunlardan yardım istedi.

Hunlar müttefiklerine destek vermek üzere harekete geçmelerine rağmen Çin ordusunun geçiş yollarını kontrol etmesi nedeniyle belirleyici bir müdahalede bulunamadılar. Daha sonra Hun yönetimi, hükümdarın kardeşini tahta çıkararak bölgedeki etkisini korumaya çalıştı. Ancak yeni hükümdarın halkıyla birlikte yerini terk etmesinin ardından Han Hanedanlığı, boşalan topraklara asker yerleştirerek bölgede kalıcı bir varlık oluşturmaya başladı. Bu gelişme, Hunların Ch’e-shih ve çevresindeki tarım alanlarıyla bağlantısının zayıflamasına yol açtı.

Hsü-lu-kuan-chü döneminde Hunların yalnızca Çin karşısındaki değil, kuzeydeki konumu da sarsıldı. MÖ 64-61 yılları arasında Ting-ling toplulukları Hun topraklarına art arda akınlar düzenledi ve Hun kuvvetleri bu saldırıları önlemekte başarılı olamadı. Aynı yıllarda Han Hanedanlığı’nın Batı Bölgeleri’ndeki askerî ve idarî nüfuzu giderek arttı.

MÖ 62 yılında Hsü-lu-kuan-chü Ch’an-yü, büyük bir kuvvetle Çin sınırlarına yaklaştı. Av amacıyla düzenlendiği belirtilen bu hareketin sınır şehirlerine yönelik bir akına dönüşebileceği Çin yönetimine önceden bildirildiğinden Han kuvvetleri savunmaya geçti. Sefer sırasında ağır biçimde hastalanan Hun hükümdarı harekâtı durdurmak zorunda kaldı. Han sarayına barış görüşmeleri için elçi gönderdikten kısa süre sonra MÖ 60 yılında öldü.

Wo-yen-ch’ü-t’e Ch’an-yü (握衍朐鞮單于) (MÖ 60-58)

Hsü-lu-kuan-chü Ch’an-yü’nün ölümünün ardından, henüz kurultay toplanmadan Ulu Hatun Chüan-ch’ü Yen-chih’in desteğiyle Sağ Bilge Beyi T’u-ch’i-t’ang, Wo-yen-ch’ü-t’e unvanıyla Hun tahtına çıkarıldı. Böylece hükümdarlık, önceki ch’an-yünün oğullarına değil, daha eski hanedan koluna geçmiş oldu.

Yeni hükümdar iktidarını sağlamlaştırmak amacıyla eski yönetimin mensuplarını görevden uzaklaştırdı, yerlerine kendi yakınlarını getirdi ve muhalif gördüğü birçok Hun beyini idam ettirdi. Bu sert uygulamalar hem hanedan üyeleri hem de boy beyleri arasında büyük tepki doğurdu. Eski hükümdarın oğulları ile onları destekleyen gruplar Hun merkezinden uzaklaşarak muhalefeti örgütlemeye başladılar.

MÖ 58 yılında Sol Kanat beyleri, Wo-yen-ch’ü-t’e’ye karşı ayaklanarak Hu-han-yeh’i ch’an-yü ilan ettiler. İsyanın kısa sürede genişlemesi üzerine Wo-yen-ch’ü-t’e askerî bakımdan yalnız kaldı. Yardım istediği yakınları da kendisini desteklemeyince intihar ederek hayatına son verdi. Böylece Hun Devleti, uzun sürecek taht mücadeleleri ve iç bölünmeler dönemine girmiş oldu.

Hu-han-yeh Ch’an-yü (呼韓邪單于) (MÖ 58-31)

Wo-yen-ch’ü-t’e Ch’an-yü’nün ölümünün ardından Sol Kanat beylerinin desteğiyle Hu-han-yeh Ch’an-yü Hun tahtına çıktı. Ancak yeni hükümdarın iktidarı kısa sürede tartışmalı hâle geldi. Tahta geçmesinde önemli rol oynayan bazı beylerle arasının açılması ve bunlardan birini idam ettirmesi, Hun aristokrasisi içinde yeni isyanların başlamasına yol açtı.

İç mücadeleler kısa sürede büyüyerek Hun ülkesinin farklı bölgelerinde yeni ch’an-yülerin ortaya çıkmasına neden oldu. T’u-ch’i, Hu-chieh, Ch’e-li, Chün-chen ve Wu-chi gibi rakip hükümdarlar kendi hâkimiyetlerini ilan ettiler. Böylece Büyük Hun Devleti tarihinde ilk defa aynı anda birden fazla ch’an-yü ortaya çıktı ve merkezî otorite ciddi biçimde sarsıldı.

Rakip hükümdarlar arasında yaşanan mücadeleler sonunda üstünlük sağlayan taraf Hu-han-yeh oldu. Çeşitli rakiplerini etkisiz hâle getirerek Hun birliğini yeniden kurmayı başardı. Ancak bu başarı kalıcı olmadı. Kısa süre sonra kardeşi Hu-t’u-wu-ssu isyan ederek Chih-chih Ch’an-yü unvanını aldı ve Hun tahtı üzerinde hak iddia etti. İki kardeş arasındaki mücadele sonunda Hun Devleti doğu ve batı olmak üzere iki siyasî merkeze ayrıldı. Tarih yazımında bunlar Doğu Hunları ve Batı Hunları olarak adlandırılmaktadır.

Bu bölünme sırasında Hu-han-yeh askerî ve siyasî bakımdan zor durumda kaldı. Chih-chih karşısında üstünlük kuramayacağını anlayınca MÖ 53 yılında Hun kurultayını topladı ve Han Hanedanlığı ile ilişkilerin yeniden düzenlenmesini gündeme getirdi. Kurultayda Çin'e bağlılık meselesi uzun tartışmalara yol açtı. Bazı beyler Hunların bağımsızlığından vazgeçilemeyeceğini savunurken, diğerleri devletin mevcut şartlarda tek başına ayakta kalamayacağını ileri sürdü. Sonunda Hu-han-yeh'in görüşü benimsendi ve Han Hanedanlığı ile uzlaşma yoluna gidilmesi kararlaştırıldı.

Alınan karar doğrultusunda Hu-han-yeh önce veliahtını Han sarayına rehine olarak gönderdi. Ardından MÖ 51 yılında bizzat Çin başkentine giderek Han İmparatoru Hsüan-ti'nin huzuruna çıktı. Çin sarayında büyük bir törenle karşılanan Hun hükümdarı, geleneklere uygun biçimde bağlılığını bildirdi. Buna karşılık Han Hanedanlığı da Hun hükümdarına çeşitli hediyeler verdi; ayrıca Hun ülkesine ipekli kumaşlar ve önemli miktarda tahıl göndererek ekonomik destek sağladı.

Hu-han-yeh'in Çin ile kurduğu bu ilişki, Hun dış politikasında yeni bir dönemin başlangıcı oldu. Han Hanedanlığı ile açık savaşlar yerini büyük ölçüde diplomatik ilişkilere bırakırken, Doğu Hunları Çin'in desteğiyle varlığını sürdürmeye çalıştı. Buna karşılık Batı Hunları'nı yöneten Chih-chih bağımsız siyasetini devam ettirdi ve iki Hun devleti arasındaki rekabet uzun yıllar sürdü.

Hu-han-yeh Ch’an-yü'nün hükümdarlığı, Büyük Hun Devleti'nin tek merkezli yapısının sona erdiği ve Çin ile ilişkilerde yeni bir siyasetin benimsendiği dönem olarak Hun tarihinin en önemli dönüm noktalarından biri kabul edilmektedir.